ULUS FATİH

ŞAFAK ÇAĞRISI

İşte orda bekliyorum seni

köpüklü dalgaların yılan sürüleri gibi gelip

bıçak gibi kesildiği yerde

kumsalın

yarlarla bitiştigi

Hani,

başimizin üstünde göklere degin bir kaya vardi

ta uçlarındaysa

kısa, yalnız, gür bir maki

İşte orda bekliyorum Aleko

seni

Akdenizli bir korsan gemisinin ay ışığını parçalayıp

su perilerinin ürperdiği

o yerde.

Bilirsin;

o acaip kayanın başındakini taça benzetip

iyi yüreklilerin Artemis diye çağrıştığı

ve düşlerimiz de Venüs diye haykirdigimiz

o yerde! ..

Bense, seni tanımazdan önce

tolgasıyla bir Isparta askerine benzetirdim

o kayayı

ya da Truvalı bir ata!

Ah! bildiğim kadarıyla

denizler ötesini dişleyen

masal hayvanı bir komutan gibi dikilirdi ayakta

İşte orda bekliyorum seni

o yarların ayakları dibinde

ve her günün ardında kayaların oyulduğu

ve her dağlı dalganın çarpınıp çevrildiği

fatihlerimizin ardındaki ordulara nispet

tekrar tekrar yüklenip yenildiği

O ordular ki şahinlerle uçurulan zafer mektuplari

ve tarih kitaplarının galip sayılır bu yolda mağluplarıydı! ..

Ve karanlıkta denizin uzak

yaslı senfonilerle ağlayıp

eridiği

Ve işte o

giderek suskunlaşip, issizlaştigimiz yerde

-gece içinde-

Seni bekliyorum Aleko

Bekliyorum!

ne yapalım ki biz

Artemis için

bambaşka kavgalarin

eşigindeyiz!

Ve kayaların sorgucundan aşağılara uçan

kimbilir daha nice bereket ölüleri

ve aşiklar görecegiz.

Güzel günlere inanıyoruz Aleko

o yalçın kaya

o ürkünç kule

bereketin Artemis'i

sevginin Venüs'üdür.

Öyle olacak

ve belki de bir ak güvercin

ta uçtaki gür makiye

bir yuva yapmakla meşguldür şimdi

Ve ben seni

şu gündüzlü gecede

o sevecen kayanın dibinde bekliyorum

Denizin

sarı başaklı ovalar gibi salınıp gerildiği

Dalgaların

çocuk başli insanlar gibi okşanip, kesildigi

O güzelim kayanın dibinde

-balıklarla elele-

seni bekliyorum

Artemis'in bereketi

Venüs'ün sevgisi için

verimli güzel gerçekler için

Demokles'in kılıcıyız Aleko

seni bekliyoruz!

Gelmelisin Aleko

Gelmelisin!

Tek Bir Vücut Olmalıyız...&

********************************************

***********************************************

PRİAMOSOĞLU HECTOR’UN ÖLÜMÜ

Ayağı tez Akhilleus, mızrağını yüreğime sapladığında

-bir sevda öldürümü-

Rüzgâr, hafifçe esiyordu

ve Manet rengi kırmızı bir kan yayıldıydı göğsümde,

sıcak.

Zakkumların oraya doğru koştum,

-anımsıyorum-

kumsala

gölgeler vardı orda

ve kırmızı zehir gibi çiçekler

ağaçlarda...

Uzandım güneşli gökyüzüne doğru

iyileşecektim

saatlerce gözümü ayırmadım

bakıp durdum

yukarıda

solgun Kırlangıç Yıldızlarına! ..

Tüm atlıların sesini duyabilirdim o an:

Akhalardan yaklaşan

tüm atlıları!

ve bu öğle vakti

sağda ova

bir Ağustos böceği sessizliği...

-ne garip-

öyle bir sessizlik vardı işte

Üzünçlü gibi geldi bana herşey o an

geniş, mavi, bulutsuz bir gök

yalnız gibiydi

Re teline dokunduğum bir mandolinin

pencerede sesini dinler

bir kız gibiydi

içli, beklentili...

Kızoğlankızlığı havanın

arı ve sıcak oluşu işte böyle

-pamuk gibi-

yüreğimin gözyaşlarını unutturdu bana

Mutlanlıydım doğrusu

ağaçların dibinde

usun kökleriyle yıkanmak

yalnız başına

ve göğsümde saplı bir mızrak yorgunluğu

ve senin sonsuzluğun o an ki...

Erinçsiz ölebilirdim artık,

-şaşilasi şeydi-

dağ bayır dolaşmadan

yaşamak varken

hiç bir şeye kavuşamadan yani

kapanan gözlerimle

Neden böyle düşündügümü

çok iyi anladım sonra

-özenle koruduğum-

Sırf seni düşünmek;

kavuşmanin en gelişmiş biçimiydi

aslında

Ve göğün bunaltısında

ak güvercinlerin kanat sesi

ve bir sevda şarkisiyla artik

-ölü-

yükseliyordum...

********************

NARAYAMA TÜRKÜSÜ

Dağ tanrıları koşullandırır geleceğimizi

yüksek ağaçlar altında yaşar gideriz.

Ala kargalar yer

oyuklara terkedilen göğül cesetlerimizi

Ve bir 'Narayama Türküsü' yükselir ardından

'Acı çekmeyeceksin anne

şanslisin

kar yağıyor.

Ölü gelinin seni bekliyor anne

kovukta uyuklayan yellerin götürdüğü ölü gelinin! ..'

Dağ tanrısı!

insaf et bir kere

söyle bize yarınımızı

kozalaklarında saklıdır alın yazımız

Ne olur

ala kargalara yem etme bizi

ürünümüz bol olsun yamaçlarında

karlı tepelerinde...

Ah anne anne!

-bir boğazdan daha kurtulduk şimdi-

bu kez şanslisin

kar yağıyor! ..

Ölü gelinin seni bekliyor anne

yellerin götürdüğü ölü gelinin

öteki yerde...

**************************************************

KUTSAMA

Nergis çiçeği hiç olmazsa duygularımızı kabartırdı

Azalıp giden ömrümüzün nesi kaldı şurada

Zakkumların ayların manolyaların altında

Ağlasın mı gözlerimiz sevişelim mi bilemedik bir türlü

Neden olan kararsızlıkları yaşamak değil yenmektir onca

Madem ki yaşayacagiz Sorrento'da ah o körfezde degil burada

Eğilirsin köpüren dalgalar aşar yüreğini aşar yaşamları

Lâlelerde eğilir ama hep vardır mekânlar yolcudur biliyorsun

Azalıp giden ömrümüzde değil lâleler mekânlar yolcusudur zamanın

Lâl olsun dillerin sözlerimi unutma unutma sözlerini ve ölme henüz vakit var

Tükenir ömrün tam uçurumun dibinde yıkanamazsın o coşkun ırmakta

Üzünçle dolarsın arınamazsın artık gül kokularıyla hazır ol kalbim

Razıyım yaşamaya sevişmelerli olmalı yalnız defne kokulu (dolu) odalarda

Kan rengi olsun sevinçlerin özlemler kan rengi ve dokundukça ulaşilmaz olsun

Malum olsun yaşayip yaşamadigimiz bir kendimize ama yaşamak bizim olsun

Eğilince köpüren dalgaları aşacak bir gün örtecek yüreğini o vefasız yosmanın

Neden olan boğuntuları at yalnızlıkları yen ve seviş karanlıkta ışıkla dolsun yüreğin hiç olmazsa

********************************

***************************

HERAKLES’İN AĞLAYIŞI

Arian'da gelmedi

aşagida sümbüllerin oldugu yerde özlence yatar

buz gibi eserdi rüzgâr bayırda.

Renkli geyikler tırmanırdı göğe çatal boynuzlarıyla

ak bulutlar arayıp dururdu, düşler ülkesini...

Zehirli çiçeklerle doludur dünya

altın rengindeydi sular ama

-çığlıklarla geçerdi aralarından Ferhat

soluksuz ve nar çiçeği göğsüyle

uzak bir doğuda-

kahredip gitti Marat! ..

Uzun güneşler batardi orda,

-durmaksızın-

aldatan ve batan uzun güneşler

ve solup giderdi büyük arayış.

Saydam sunaklardaymış barışın senfonisi

öte gezegenlerdeymiş şol cennet dünya

Ama, gene de düşerdi tozlu yollara

sevinin dağlıları

süsenli Nereidler

-yılgınlık yoktu-

Düşerdi tek başina 'asasiz Odysseus'

büyük sabrıyla

ak alnında kara yazısı

uzakta Lesbos adası parıldasa da! ..

Tenyalar, tirişinler dolardi inanina en güzelimizin

her biri Yunus'tu ki,

ufuklarında çıyan

ağular Abydos'ta

bıkmadan Lethe'yi aradılar.

Ve eridi giderek Pan'ın flüt sesinde çağıldayan sesleri

öldü sevileri,

tenleri,

yürekleri,

yitip gitti İkarus'lar

sağır uçurumlarda

kül olup gitti hep, Zümrüd-ü Anka...

Ülküsüzdü şafak kuşlari orda

kanat çırpmazlardı

asmalarda yalan çiçeği

sümüşürdü salyali salyangozlar

Bir yurtluk ki;

kırmızı tavuslar öterdi durmadan

kırmızı sesler, kırmızı horozlar

tümü çok uzaklarda...

Ve artık,

çıkagelirdi ormanlar içinden bir zalim çocuk

radyo getirirdi kucağında

sorardı peltek diliyle amansız:

Nerede düşler ülkesi anne?

Hani nerede?

Metal aynaysa:

-Maçetaları çalardı! -

çalardı gök bir ayışığında

kara bir Gabriel Garcia Marquez'i.

Kan sızardı durmadan '..tiago Nasar'lardan

yürekleri apaksa da

'Kuzeydi Amerika! '

'Çanteist kiliseler genositli sayrıdır-

Ve konçitalar, diz kırarak sorardı yeni urbalılara

Hani 'Yürüyen ayı' nerede?

Nerede Mohikanlar?

Nereye gitti onlar?

Hani nerdeler şimdi? ..

...Baybars askeri mi çiğnedi

Hani Kanula şehri? ..

Ve derdi ki:

Meme versek bir öküze,

dirilir mi artık güneşin çocukları

dirilir mi Amon-Ra

dokununca toz olurdu mermer kolları...

Yüzyılın çocukları:

kül oldu Guernica!

-Heinkeller görünmez-

Tepelerin demir kuşu

o görkül cadı

köy üstünde bir karış yerden uçardı! ..

Eyy erenler, erendizler, ermişler

Götürün!

kartalların tünediği kayalara gömün beni

-ışık görsün gömütüm! -

uzaktaymış güneş ülkesi

uzaktaymış ütopyalar

Campanella! ..

Götürün!

'iri gözlerimde keder kılıcımda hüzün'

Nedensiz cesetimle yatarım orda,

Kaplansız

Novasız

Sevisiz! ..

Uyur kartallı kulede

Uyur yılanlı burçta

kendini,

uyur.

Uyur sonsuzluğunu...

Arian'da gelmedi!

seviyi öldürmüşler

öldürmüşler seviyi diyordu.

Ve bir zamanlar İda'da yaşayan,

Mavi atlaslı Herakles:

Şimdi Bergama'da bir lâhitin içine sigmiş

-ruhu uçmuş-

Hades'e iniyor,

delik deşik tahnitli ölüye işik sizmiş

sessizce

ağlıyordu...&

***********************************

***********************

KAPTAN

Dün gece bu limandan kalktıydık da biz

Ak mendil sallayan var mıydı kaptan

Bordadan yarayı aldıydık da biz

Fenersiz gecede battıydık kaptan

Denizler içinde yüzer giderdik

Gözlerim denizi görmezdi kaptan

Derya ortasında kaldıydık da biz

Cankurtaran var mıydı yok muydu kaptan

Gözlerim denize hasretti benim

Gözlerim denizi severdi benim

Gözlerim denize doymazdı ama

Gözlerim denizde sönmüştü kaptan

Üstümüzden geçti köpüklü yollar

Çırpınmaz oldu beyaz martılar

Deniz siyah gök siyah kara bahtlılar

Gözlerim denizi görmezdi kaptan

Kulaktan kesildi şen şıpırtılar

Deryada yok oldu can kıpırtılar

Denizin sesini duymadım kaptan

Dipten gelen dalgayı görmedim kaptan

Ayrılıp kenetlenip bizler çaresiz

Kuşlar da yok artık yürekte sessiz

Denizde sustu güverte ıssız

Deryada deryasız kaldık mı kaptan

Dillerim dilimizi söylemez artık

Gönülden gönülü çalamaz artık

Apansız aklıma gelemez artık

Denizler içinde öldük mü kaptan

Gördüğüm deryalar umuttu belki

Karanlık denizde gitmesek kaptan

Karanlık denizin gidiş bedeli

Yandık mı deryada anide kaptan

Denizde küstü bakmıyor bize

Denize esiriz üzülme kaptan

Vefasız olana olsun diyetin

Ağlama gecede görünmez kaptan

Tayfalar delice gönüller deli

Gördüğün deryalar bir umut seli

Ağlama gecede görünmez kaptan

Ne hal var içinde bilinmez kaptan

Geride bıraktım ekmek teknemi

Denizler ölene olsun kefeni

Yaşamak mutlak birlik emeli

Bu gemi denizde batsa da kaptan

Şu batıp giden bizim gemi mi

Göğsüme çarpan deniz yeli mi

Yaldızlı balığı deryaya saldım

Kim mahpus dünyada kim özgür kaptan

Gidiyorum artık duyun sesimi

Kardeşlik bitmesin dünyada emi

Paylaşıp ortakça unu ekmeği

İnsanlar ölmesin hoşçakal kaptan.

U.F

AĞIT

Yer yarıldı kurbanlar içine düştü

Azrail Cebrail başin üşüştü

Uykular içinde sanki bir düştü

Vay deprem sen benim canlarım aldın

Hay deprem sen benim kanlarım aldın

Gitti kurbanlar bizlerden ayrı

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Bir leylim vardı evin direği

Kim ister şimdi atin eyeri

Neyleyim artık sırım eleği

Vay deprem sen benim yiğitim aldın

Hay deprem sen benim erkeğim aldın

***

Onbeşligin ardindan tazi yetişmez

Ansız ölmeğilen kefen pekişmez

Osman'la yavuklusu gayrı gülüşmez

Vay deprem sen benim oğlanım aldın

Hay deprem sen benim Osman'ım aldın

O benden uzak ben ondan ayrı

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Saçları gökmavi bir kızım vardı

Seher yellerinde sümbül kokardı

Yer gürledi canımı elimden aldı

Vay deprem sen benim canı mı aldın

Hay deprem sen benim ceylanım aldın

Sümbülüm tırmanmaz artık bayırı

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Gelinim köy güzeli Nazlı'ydı adı

Saçlarında fesleğen öyle yatardı

Kahbe felek böyle devranı vardı

Vay deprem sen benim gelinim aldın

Hay deprem sen benim Nazlı'mı aldın

Doyamadı dünyaya yasın tutmakla

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

Bir ineğim vardı sütü kovaylan

Taşimakla bitmezdi ardi siraylan

Kara gün geçer mi bu ağlamaylan

Vay deprem sen benden sütveren aldın

Hay deprem sen benden yediveren aldın

Bağıra bağıra tükendik gittik

Bu ömür geçer mi anneler gayrı

Dövüne dövüne eridik gittik

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Köyümüzde kırk dam var biri kiremit

Piresiyle bitiyle hep beraberik

Ne kirazlar görmüşüz ne de bir erik

Karalar bağlayıp için çekmekle

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Düğün vardı pazara davul dernekli

Karşi köye kizlar gider eli senekli

Yavrular yer yer kara benekli

Uzaklardan her bir şey vaat etmekle

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Dağlar taşlar toprağımız var gibi

Ekiyoruz biçtiğimiz var mı ki

Kuyulara bakmakla görünmez dibi

Yalvar yakar olup eller açmakla

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Karşi köyden burasi hayli uzakta

Kimlerin parmağı var böyle tuzakta

Buranın karlarında kaymaz kızakta

Oyalayıp büyük sözler etmekle

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Kızlar ağlaşır gözler havada

Bir yumurta kızarsa isli tavada

Yiyecek var mı ki sanki burada

Yüzler de güler mi böyle mezatta

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Yakacak yok içerde dışarda kar var

Yoksulun cömerdi hayretle yapar

Üşümesin bebe diye yorgani yakar

Bebeler olmadan ölümcül sayrı

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Ayları periler yıldız yapmakta

Kar eridi saçaktan sular akmakta

Bir ekmekcik kaç öksüze yetmekte

Gayrı demeylen olmuyor gayrı

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Yağmurda yüzleri çamur belenmiş

Karagün dostluğunda kimler elenmiş

Kimler insanmışta kimler değilmiş

Haldan bilmez adama avuç açmakla

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Gecede tavuklar kanat çırpmakta

Ay ışığı dere tepe yakmakta

Boran tepti damın altı akmakta

Mallara bir şey olmaz deyivermekle

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Hesabı yok çoluk çocuk olupta

Sofradan kalkar mıyık acep doyupta

Ölenle ölünmüyor kara soğukta

Davul sesi uzaktan pek hoş gelirde

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Baykuşlar ötüştü şafak vaktinde

Çiçek boyun büktü ölüm ilinde

Allah mı suçlu kulun dilinde

Suçlu kim suçsuz kim sual etmekle

Karakış geçer mi kardeşler gayrı

***

Setremde belki var kırk parça yama

Soğuk setreden de geçer mi ama

Rüzgar sapı kemik bir keskin kama

Ne yapsak ne etsek bilinmez gayrı

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

***

Vay bu deprem binlercesi can almış

Her bir aygıt dünyaya haberin salmış

Gelen yardım yarı yollarda kalmış

Şoför kardeş gelemedin yagmur mu kar mi

Elin titrer bu soğukta yorganın var mı

Taş duvarlar içinde ölürükte biz

Yeldirme çadırlarda n'oluruk gayrı

Yaban elden gelen tuhaf kazakla

Karakış geçer mi a dostlar gayrı

***

Zamanıdır çit başında kurtlar uluyor

Toprak beşik yavrucaklar uyuyor

Gelen yardım hangi elleri buluyor

Haklı kim haksız kim neler oluyor

Bahara çıkar mıyık kardeşler gayrı

Taş duvarlar içinde ölürükte biz

Yeldirme çadırlarda n'oluruk gayrı

Bağrı yanık sayrılara yer yok demekle

Karakış geçer mi a dostlar gayrı

Merkezlere betonarme dikmekle

Lal olup şehirlere göçüp gitmekle

Derman bulunur mu anneler gayrı

***

Vay deprem sen benim canlarım aldın

Hay deprem sen benim kanlarım

Vay deprem sen benim

Hay deprem sen

Vay deprem

Hay

Bu devran geçer mi kardeşler gayri...&

DÜŞLEM

Pencerem

önünde kedi

Dışarda, müjdeli

bembeyaz bir kar yağıyor

ve ben seni seviyorum

Kimbilir ilk önce

hangi şair

hangi tarihte:

Pencerem

önünde kedi

Dışarda, müjdeli

bembeyaz bir kar yağıyor

ve ben seni seviyorum

dedi...&

****************************

ULUS FATİH

KAPTAN

Dün gece bu limandan kalktıydıkda biz

Ak mendil sallayan var mıydı kaptan

Bordadan yarayı aldıydıkda biz

Fenersiz gecede battıydık kaptan

Denizler içinde yüzer giderdik

Gözlerim denizi görmezdi kaptan

Derya ortasında kaldıydıkda biz

Cankurtaran var mıydı yok muydu kaptan

Gözlerim denize hasretdi benim

Gözlerim denizi severdi benim

Gözlerim denize doymazdı ama

Gözlerim denizde sönmüştü kaptan

Üstümüzden geçti köpüklü yollar

Çırpınmaz oldu beyaz martılar

Deniz siyah gök siyah kara bahtlılar

Gözlerim denizi görmedi kaptan

Kulaktan kesildi şen şipirtilar

Deryada yok oldu can kıpırtılar

Denizin sesini duymadım kaptan

Dipten gelen dalgayı görmedim kaptan

Ayrılıp kenetlenip bizler çaresiz

Kuşlar da yok artik yürekte sessiz

Denizde sustu güverte ıssız

Deryada deryasız kaldık mı kaptan

Dillerim dilimizi söylemez artık

Gönülden gönülü çalamaz artık

Apansız aklıma gelemez artık

Denizler içinde öldük mü kaptan

Gördüğüm deryalar umutdu belki

Karanlık denizde gitmesek kaptan

Karanlık denizin gidiş bedeli

Yandık mı deryada anide kaptan

Denizde küstü bakmıyor bize

Denize esiriz üzülme kaptan

Vefasız olana olsun diyetin

Ağlama gecede görünmez kaptan

Tayfalar delice gönüller deli

Gördüğün deryalar bir umut seli

Ağlama gecede görünmez kaptan

Ne hal var içinde bilinmez kaptan

Geride bıraktım ekmek teknemi

Denizler ölene olsun kefeni

Yaşamak mutlak birlik emeli

Bu gemi denizde batsa da kaptan

Şu batip giden bizim gemi mi

Göğsüme çarpan deniz yeli mi

Yıldızlı balığı deryaya saldım

Kim mahpus dünyada kim özgür kaptan

İşte gidiyorum duyun sesimi

Kardeşlik bitmesin dünyada emi

Paylaşip ortakça unu ekmegi

İnsanlar ölmesin hoşcakal kaptan &

Harry Mathews

EŞSİZ HAZLAR

Orson Welles'in 'Yurttaş Kane' filminde son sahne çok etkileyicidir, nedeni şu ki büyük basın imparatoru, first tröst Randolph Hearst inişli çıkışlı olsada yaşamı boyunce hep premier olmuş, narsizmin doruklarına garkolup, yarı tanrılığın katlarıyla bahşolmuş yaşamında bir türlü gerçek mutluluğu yakalayamamanın ezikliğiyle ölüm döşeğinde 'Son Yemek' ruhuyla çevresinde dolanan aziz-e-ler takımına bir sözcük fısıldar: "Rosebud!.." Bu sözcük başlangıçta izleyici için bir şey ifade etmez ta ki son sahnenin son sekansına kadar, ama işte orada alevlerin içinde yanıp sönen köşkte, küçücük bir eşya belirir, çocukluğun karlı günlerinde, sevinç çığlıklarının, minicik kahkahalara karıştığı, yokuştan aşağı Sam Amcanın Kulübesi'ne kadar kızaklarla kayıldığı! o her zaman yarı bildik yollarda kaygısızca gezilip, göz yaşlarının tatlı bir çığlık, hoş bir ninni gibi süzülüp döküldüğü, orada işte o kızağın içinde, Randolph neşeyle kaymaktadır ve ama belli belirsiz bir yazı vardır kızağın ön yüzünde: "Rosebud" yani; Goncagül!.. Bu şu demektir her zaman kazanmaya alışmış, ancak kardan zarar yapmış, kapitalizmin tanrı vergisi olanaklarından yararlanmış Hearst, gene de mutluluğu yakalayamamış ve rekabetin o dizginsiz anevrizmasında geçen yıllarında, sanki günah çıkartırcasına, lanetlenmiş yaşamda bulabildiği mutluluğun çocukluk günleri dışında bir şey olmadığını haykırırcasına, yorgun ruhların gizil şiddetiyle yoğrulmuş dostlarına, sonsuz mutlana ulaştıracak o yaşamsal biliti, onları Eden bahçesine götürecek o giz dolu formülü fısıldamıştır.

Sonuç şudur, yaşamda peşinden koşturmaya değecek öyle az şey var ki, saraylarda, hanlarda, apartmanlarda da otursanız, geceleri Rio'dan Tokyo'ya da uçsanız, akşam yemeği için Kerguelen'de de olsanız, eğer duyguların değilde paranın sıcaklığını aramışsanız, zorluğa-zorbalığa karşı durmayıp, yalnızca yararlanmayı ummuşsanız ve zıtlıkların kahredici egemenliğinde bir gölge gibi yaşamışsanız vay halinize, yaşamınız ahla vahla bitecek ve öbür dünyanın kapısında sizi yararsız bir pişmanlığın son uğultusu, o saf çocukluğun, çocuksuluğun pırıltısından başka bir şey uğurlamayacaktır: Rosebud yani Goncagül!..

Nedir ki çocukluğumuzu hepimiz arıyoruz, ikindi güneşinin yalımında sürüp giden yolculuklar, bağlarda, bahçelerde kuşların ötüşleri, ovalardaki kuyular, gökteki bulutlar, narlar, incirler, dutlar, kadifemsi, gözalıcı püskülleriyle 'köy sultanı' horozlar, yamaçlarda çınlayıp duran kardeş türküleri... Bütün bunlar öyle dolu, öyle dolu bir özlemdir ki, kederli dizeleri Nazım'dan olsun;

'Gayri ben bilemem kimlere derler / O pantolonlu Leyla / Ben eteklikli Mecnun değilsem / Ağlayabilsem ah ağlayabilsem.. '

İşte o çocukluk günlerinde sandıklardan öylesine çekip okuduğumuz birde kitaplar vardır. Anımsadıklarımı sayayım: Japon Baskını, Kızıl Sultan Abdülhamit'e Yapılan Suikast, Gobi Çöllerinde, Caryl Chessman, Filip Noyan... Bunların içinde yalnız Filip Noyan'ı unutmadım, casusluk suçlamasıyla yurdu Amerika dışında yaşamaya mahkum edilen Noyan, gemilerden ışıklı sahillere baka baka ömrünü geçirmiş ve öylecede ölüp gitmişti. Otuz sayfalık bu kitabı bitirdiğimde epeyce ağlamıştım, sonraları kızkardeşimde ağladığını söyleyince neden bilinmez üzüntümün hafiflediğini anımsıyorum.

O günlerin karmançorman çeşitliliğinden bana kalan düşünce şu, her şey yazılabilir, her şey yazın konusu olabilirdi ve elimize geçen her şeyi okuyabilirdik. Tommiks'ten, Kinova'ya, Vatan yahut Silistre'den, Ana'ya, Gizli Mabet'ten, İnce Memed'e herşeyi... ne karışan vardı ne de görüşen. Yaşamda; herşeylerden bütüncül bir şey gibi geliyordu bize, evlerden ovaya, dağlardan anneye, bohçadan reçineye bir sürü çeşitleme...Sonraları bu durumun sonucu olarak yazınla ilgili herşeyi beğenir, savunur oldum, bunun en uç örneğini Cağaloğlu'nda elime geçen bir kitapla yaşamışımdır, yanılmıyorsam yazarı Yusuf Algazi'ydi ve kitap aynı sözcüğü yineleyen yaklaşık yüz-yüzelli sayfadan oluşuyordu. Bilmem yaşamda Rosebud'u bana benzeyenler var mıdır, çünkü Yusuf Algazi'yi hala severim...

...

Bu kadar sözün büyüsü nereden geliyor diye sormanın zamanı geldi, şu an okuduğum kitabın adı Eşsiz Hazlar- (Mastürbasyon Külliyatı / Sel Yayıncılık). Yazarı Harry Mathews, bu kitap olağan yaşamımızda sıkıntısızca sözünü edemeyeceğimiz bir konuya, kendi kendine doyum alışkanlığına değinen, övgüleyen ya da onu soylu bir şeymiş gibi süsleyip püsleyen otonom bir kitap. Okuyunca üzüldüm, yazarın düş gücüne, bunları ustaca dile getirişine ve büyücül bir yapıt oluşturup sevebileceklerine iletilmesine. Bizde böyle bir kitap yalnızca aşağılanır, olmadı yasaklanır, yazarına ise dünyada onca önemli konu varken böyle yüz kızartıcı bir konuya el attığı için dışlanmaktan tutunda, gizli çamaşırlarını ortaya koymaya dek ne varsa dökülüp, sunulur, bunlar yeterli görülmez ise de elbirliğiyle doğduğuna pişman edilir. Oysa başkasını aşağılayan insan, kendisi de sonunda bir insan olduğu için, bir biçimde kendisini aşağılıyor demektir. Yasaklama içinse şunu söyleyebiliriz, yazar; ne yazdığının farkındadır, basansa bastığının. Yasakçınınsa onu okuduğu bilinir! Ve bir Arap atasözü der ki: Üç kişinin bildiğini tüm dünya bilir!..

...

Enis Batur'un editörlüğünde, egzantrik ve yazının uç sınırlarından örnekler vermeyi ilke edinen ve Gece Yarısı Kitapları adı altında yayımlanan bu diziyi bir 'corpus' gibi izlemek gerekiyor.

Oto boşalımın önlenemez ve önerilmez albenisi üzerine, maşrıktan mağribe, cenubtan, şimale saklı tüm düşler dünyasında esinlenmiş görüngülere, sessizliğin ruhunun, bu derin gürültüsüne eşlik eden kantat ve mersiyelere bir bakalım: "Naha, Okinawa'da altmış yaşında bir kadın, en sevdiği kedisi olan dişi Siyam'ın önünde mastürbasyon yapıyor. Kadının yattığı döşeğin ayakucuna kıvrılmış kedinin kadını izlerken ki ifadesi, hafif uğursuz bir aldırmazlık hissi veriyor. Kadını heyecanlandıran ve kedinin oradaki varlığına neden olan da bu ifade zaten. Birden esniyor kedi, kadın kızgın yağda cirit atan, una bulanmış bir karides gibi dalıp gidiyor orgazmına."

Orgazm konusunda İberik yarımadasının payına düşen figürse şu: "Seville katedralinin günah çıkarma kabinlerinden birinde diz çökmüş olan yirmi bir yaşındaki bir kadın, karşı koyamadığı mastürbasyon alışkanlığını anlatıyor. Rahip onun günahlarını affederken, kadın ayağa kalkıyor, eteğini kaldırıyor ve itiraf ettiği günahı tam da şimdi yinelemekte olduğunu gösteriyor."

Şiirin ve mastürbasyonun bir estet adına aynı duyum altında birleşebileceği umarına yaşamını adayan nevrozlu bir ruhun kitabesi ise aşağıda: "Mukden'de tavanarası odasında bir adam, hasır yaygının üstünde oturmuş, Wang Wei'nin zarif bir şiirini incelerken mastürbasyon yapıyor. 'Sofu bir duyumcu' olarak tüm yaşamı boyunca şiirin ve mastürbasyonun zevklerini tek bir vahiy anında birleştirmeye çalışmış. Altmışıncı yaşının bu ılık ilkbahar sabahında, aradığı yüce birleşime belki de nihayet ulaşacağını hissediyor."

Ekselansları üzerine alınmasın ama tabular ülkesi de Harry Mathews'in düşlerinden nasibini almış; "Türkiye'nin doğusunda, Erzurum'un dışındaki bir koyakta ters dönmüş arabasının içinde, yardım beklerken mastürbasyon yapıyor adamın biri. Elli yaşında, tıpkı on ikisinde olduğu gibi, ne zaman olağan dışı bir olay (duraklar arasında duran bir metro treni, sahne değiştirilirken karartılan tiyatro ışıkları) yaşamının olağan akışını bölse, mastürbasyona başvuruyor."

Bir samurayın payına düşense! dizgi yanlışlarını anımsatır bir evreyi ya da tam 'o anı' betimler bir gerçellikte sanki!.. evet gerçellikte -gerçeklikte olamazmış gibi... "Kyoto'da bir yerlerde, yer minderine yatmış, başını bir eline dayamış, gözlerini televizyona dikmiş, yirmi yaşında genç bir adam var. Önündeki ekran, ne olduğu anlaşılamayacak kadar küçük bir görüntüyü televizyondan izleyerek mastürbasyon yapan yan yatmış bir adamı televizyondan izleyerek mastürbasyon yapan yan yatmış bir adamı televizyondan izleyerek mastürbasyon yapan yan yatmış bir adamı gösteriyor."

Uçuş korkusunun oluşturduğu organorama ise şu: "Mtabe'deki delik deşik uçuş pistinden kalkan uçağın içinde, gözle görülmeyen bir şekilde ama azimle mastürbasyon yapan, ellerini cellabiyesinin ceplerine sokmuş elli bir yaşındaki muhabir kadın, yanındakiyle sohbet ediyor. Dünyayı dolaşarak geçen otuz yıl boyunca mastürbasyon onun için, kalkış ve iniş korkusuna karşı, artık neredeyse otomatik ama hala etkili bir muska olarak kalmış."

Görülüyor ki mastürbasyon yaşamımızda hep başka dünyaların açılımıyla ilgili bir tür coşum olarak kalmış, lâkin Çekler bu durumu daha da ileri götürmüş! "Yakınlarda Prag'da kurulmuş yarı-muhalif bir örgüt, mastürbasyon yaparken aşmak için engeller icat etmelerini istiyor üyelerinden. Örgütün adı Mastürbasyon ve Memnuniyetsizlikler -kısa adıyla MASMEM. İngiltere şubesinin belirlediği ilk görev, mastürbasyon yaparken en az üç dinleyiciye Milton'un "Il Penseroso"sunu okumak. Bu görev ilk olarak Durham'da, elli yedi yaşındaki bir erkek tarafından tamamlanıyor, "Baldırı ballı arı" dizesinde boşalıyor adam."

MASMEM artık her yerde! "MASMEM'in Tiflis şubesinin kırk iki yaşındaki bir üyesi, çevre tepelerde koşmaya çıktığında mastürbasyon yapmaya karar veriyor. Sevecen bir 'kadın çoban' yüzünden sekteye uğruyor planı, kadın kendi bildiği gibi getiriyor bu girişimin sonunu! Adam her ne kadar suçsuz olduğunu söylese de MASMEM'den derhal kovuluyor. Üç hafta sonra da kadın çobanla evleniyor".

Bilirsiniz romantik olanı hem sever hem affeder insanoğlu; "Bir antropolog, Fiji'de, Suva yakınlarında bir kumsalda, Pasifik okyanusunun sakin dalgalarına doğru hiç utanmaksızın mastürbasyon yapan on yedi yaşında bir erkeğin yanına gidiyor. Çocuğa bu yaptığı şeyin adını soruyor. "Tokolano" diyor çocuk -Ay ışığına tutunmak!- demek bu."

Imru ül Kays cinselliğe boşuna övgüler yağdırmamış, çünkü o varoluşumuzun koruyucu meleği, şeytanın en yakın arkadaşıdır; bir Faustofeles!..

Eşsiz Hazlar ULUS FATİH

Harry Mathews 20-5-2002

64 Sahife

Sel Yayıncılık

BU BURKONY'NİN ROMANINA GİRİŞTİR

VLADEMİR BURKONY

Bu öykü bana Yale'de anlatıldı diye başlasam, hem bir sıkıntı yaratıp, hem de bir öykünmeye yolaçabilirim, ama buna gerek yok, gerçek aranıp bulunacak bir şey olmayıp vardır ve hiç bir zaman değişmez, işte Vlademir'in gerçek yaşamıda böyle bir şey, biz nasıl anlatırsak anlatalım, ne denli değiştirmeye çalışırsak çalışalım, Vlademir Burkony doğdu, yaşadı, düş kırıklığına uğradı ve tam 36 yaşında, 'Dante gibi ortasındayken ömrün' umutları ile yaşadıkları arasındaki katlanılmaz çapraşıklığın dolambacına sarılarak veda etmeyi kendisi için uygun gördü ve 2002 yılının soğuk bir Şubat gecesinde (intihar ederek) öldü...

Vlademir arkadaşımdı. Yaşam öyküsünü kendisinden pek çok kez dinledim, böyle olacağını bilseydim cankulağıyla dinlerdim, şimdi anımsadığım kadarıyla anlatacağım sizlere, bende ona kendi yaşamımdan pek çok kez söz etmiştim, ama o öldü, ben onun yaşamını ayrıntılarıyla biliyorum, ama o benim yaşamımı, -kendisininkinide bilemediği gibi- artık bilmiyor!... Ben yazar değilim bunu anlatmaktan amacım, çok dokunaklı bir idealin asla erişilmeden bir bedende yokolup gªu

nlatayım bu sorun kapansın, gerisi size kalmış ben kurtuluyorum artık amacımda yalnızca bu zaten.

Vlademir, Ukraynalı, Sovyetler Birliği dağılmadan önce elbette bir Rustu.

Mozart Bethoven.. Adelhanov Felsefenin Temel İlkeleri

Adelhanov bir kitaba girdi dramı, Burkony eğer bu satırların yazarı onun kitabını yayımlama becerisi gösteremezse hiç bir zaman bilinmeyecek ve kozmosda adsız bir insan olarak tozan olup gidecek.

Bunu oda isterdi sanırım...

***********************************************************************************************

NOS RİİŞ ÜZERİNE

Letrizm diye bir akım var yalnız harflerden şiir yazılıyor, herşeye ilgi duymak, her şeyi denemek gerekir yazında, Nos Riiş (Son Şiir), yani insanlık için umutsuz olan birinin, kaosa sürüklendiğini ve hiç bir anlama ulaşmayan hani protest (tepkisel) bir şiir yazdığını kendini ve insanı bu biçimde sorgulamaya kalktığını düşünelim, şiir günümüzde sözle yazılmıyor, anlamlı ve güzel olması da zorunlu değil, bir açılımı bir işareti barındırması yeterli, ama bu her şeyin şiir olacağı anlamına gelmiyor, bu konuda insanın ayırt yetisine güveneceğiz, güzeli herkesin anlayıp bulduğuna tanıktır insan, her insan bilinçaltının derinliklerinde güzeli ayırabiliyor, değerliyi, anlamlıyı diyelim, öyleyse esteti ve sanata uygun olanı da ayırmayı bilecektir. Bu bir deneme, şiir açıklan(a)maz diye bir söz var, biz toplum olarak sanatı hemen yüz yıl geriden izliyoruz, toplumcu şiir sunumuyla, öylesi dizelerle şiir yazılıyor, toplumcu şiir yazalım ama artık şiirin ulaştığı moderniteden seslenelim ve de açılımlara (yeni çılgınlıklara), hazır olalım, her yeni sanat başlangıçta saçma ve us dışı bulunmuştur. Nos Riiş te yüz yıl önce batının ortaya koyduğu letrizm akımına yaslanan bir parodi, ne yapalım ki bizim için ilginç ve yeni olan (!) başkaları için yalnızca bir geçmiş...

*********************************************************************************************************************************************

ULUS FATİH

GÜLENAY

(IX)

Jesus mu bu?

Belki de Davut!

Kaya tuzu, Çerkez kızı, at hırsızı.

Serendip’ten in,

İlyas’ın deveye bin,

‘Zehra Bağı’na girin!

Eyüp’te keramet

Yakup’ta bereket

Meryem’de gıybet.

Güneş tutuldu, hava is

göğü arşınlıyor iblis

Hacıosman’ın tekesi

Çamurcu’nun düvesi.

Çiçekler etten olacak

Hain, arkadaşını ayda unutacak

Cebrail, Süleyman güğümünden çıkacak!

Eşebe ölmüş!..

Yetmiş yıl avludan çıkmamış

Bir kere çıkmış; bir adama varmış

Adam bahara varmadan ölmüş

Oda avlu içine geri dönmüş.

Kış sertçil

İneğin gözü buharlı

Beygirin ayağı karlı bizimkız!

Uykumda metal köpekler havlıyor

Dere yandan Haşaşinler geliyor!

İşte yıldız kaydı

Kim bilir kim öldü.

Ethem; döl yatağını gördü!..

Toprak kör ışık!

Et soyut toprak!

İnsan; ölü sözünden geviş getiren

hayvan...

Dibek taşında toplan!

Tanrı bir, Sartre iki

Palalar üç, Habip dört

Hadım Özcan beş

Ay ışığı,

halamın tahta kaşığı altı

Çalkebir’den gelenler

Belevi’nden geçenler

Mısır çalıp nohut ütenler

On!

El kızı

Civar suyu

Albız soyu.

Yirdirme Osman

İşi sarpa sardırma

Bakma öyle Afer!

Rimbaud ile betim

söz ökeliği ve öykü

şiirden atıldı. Avluya

sırça saçıldı. Tanrı üf dedi

Adem’in gözü açıldı.

Bizimoğlan!

Osman’ın dam üstünde resmi var

Üç aşağı beş yukarı oda Renoir.

İmgelere inseydi İngiltere

Ölüm küslük sayılsa

Kuşlar Peru’ya uçsa

Irmaklar geri aksa

Gönül’ün başı bağlanır mıydı?

Hamidabat’a Medusa’yı görmeye artık

Hasdrubal’ın bağına üzüm yemeye!

Yıldız göçer

Ay tüter

Baykuş öter.

Esebili yasa bayılır

Gülten’in apış arasına

Seksus, Neksus, Pleksus

Hepsi öldü artık

Yılanyutan

Kurtarır mı kalanı

Sus gayri

Haşepsut’a yalvar

Takma bıyık pos sakal

Birbirimizi tanımayız ki?

Feleğin gözü kör olsun!

Daha ne olsun kız!

Daha ne olsun!

Olsun bizimkız

Olsun...

********************************************************************************************************************************************************************

Adem - Havva

ELMA

Geminiler yıkıldı. Yeryüzünün gündemi öylesine değişti ki, zor oyunu bozar derler... Kozmolojide İkizler anlamına gelen Gemini’yi dilerseniz ‘dünya gemisi’ biçiminde de yorumlayabilirsiniz!.. Yıllar önce Tevrat’ı (Kitab-ı Mukaddes) okumuş büyük bir şaşkınlık geçirmiştim. Oradaki zeytinyağı değirmenleri, Hebron ve Galile yöreleri, uzun saçlı İsa, sepetle kurtarılmış Musa, koç yerine adak olmaktan kurtulan İsmail, yoksulluk ve yakarı içindeki İbrahim, oğullar oğulu Zekeriya, İshak, Yakup ve asa, Tur-u Sina... Havari grupları, Pavlus’un Mektupları beni hayretten hayrete düşürmüştü. Nedeni, olayların 1970’li yılların İsabey kasabasında geçmiş olabileceğiydi. Çal ilçesine bağlı bu kasabada, anlatılan yoksulluk ve hırpaniliğin, olaylara (adı da uyumlu İsabey) neredeyse tıpatıp uyduğuydu. Bir kez köyde zeytinyağı değirmenleri vardı, çıplak Çökelez dağı, kolaylıkla Golgotha ya da Zeytin Dağı olabilirdi. Kandiller, tek göz haneyler, toprak damlı evler ve uzun gecelerden bol bir şey yoktu!.. Yoksulluk diz boyu ve sayısızcana da günahsız kız vardı. Daha neler; köye özgü deliler, körler, dilsizler, bir peygamber edasıyla gezinenler...

Peki 2000 yıldır dünya değişmemiş miydi... İsabey’de zaman durmuş; ama bu arada Usame bin Ladin, Çin sınırındaki Vahan koridoruna da ulaşmıştı!..

Sözü uzatmayalım, komünizm, tinsel ve bastırılmış şiddete, kapitalizm bedensel ve açık şiddete dönüştü... Yeni dünya düzeni hiçbiri olamıyor... Gerçek ve elle tutulur bir ütopya üretemeyecek insanoğlu, Bataille’in (yanılmıyorsam) dediği gibi ‘Dünyayı cinayetler tarihi olarak ele almayan o cinayetlere ortak demektir’ hep böylesine bir dünyayı yaşayıp gidecektir.

İnsanoğlu düşündükçe kendisinden uzaklaşır ama düşündükçe kendisi olabilmeli, bu paradoksu aşmalıdır. Örneğin, evrende görünen maddenin görünmeyene oranı % 1imiş ve evrenin % 99’u görünmeyen maddeden oluşuyormuş. Gene sistemimizdeki tüm maddenin %99’unu salt güneş barındırmaktaymış, ama güneşimiz galaksimizin minik (ortaya yakın) güneşlerinden biri sayılıyor. Diyesim evrende % 1üzeri 11’in 1’i bile değiliz. Gelinde Voltaire’nin Mikromegas’ını anımsamayın!.. İsviçre’de, bir elektron çarpıştırıcısı tünelinde deney sonunda oluşacak kara deliğin dünyayı yutmasından endişe edildiği için, deneyin bütünüyle hiç bir zaman gerçekleşemeyeceğine ilişkin bir yazı okumuştum. Demek istediğim şu, evrendeki yerimiz ve tanrının bize verebileceği değer bakımından kendimizi bir daha gözden geçirsek iyi olur diye düşünüyorum. Kendi içimizden değil, kendimize dışımızdan bakmayı eylemleyemediğimiz sürece; bu dünya çorak, kuru ve ölü... Geminiler içinde son söz şu; Kafesteki aslan, bakıcısından güçlü olduğunu bilmez, bakıcı, kafesin içindeki aslandan güçsüz olduğunu bilirmiş. Geçmişte Rodos heykeli yıkılmış, İskenderiye kütüphanesi yakılmış, Manhattan kabusuda böyle bir şey, üstelik öngörüp, Maymunlar Cehennemi’nden, Matrix’e kadar hep bunu hayal ettiler. Gök dürüldü, düşün diline, tanrının eli karıştı... Uzayı düşlüyoruz, uzay orada var, dünyanın öbür ucuyla iletişim içindeyiz ama ışık sizi sonsuza dek birleştiriyor, atomu parçalıyorsunuz, zaten atomlardan yapılmışız. (Belki uygarlığımızı da gözden geçirmek gerekiyordur). Yayın organları, mekanik hayvan sevgisi döneminin başladığından söz ediyor, Papa alanlara çıkıp, ‘Tanrı hepimizi korusun!’ diyor, bizde Arjantinliyi yadederek, bu dünya belki de bir düş deyip konunun içinden uzaklaşmak istiyor olabiliriz.

Şimdide başlıktaki ‘Elma’ meseline gelebiliriz, konumuzla ilgili sayılır, çünkü yaratılışımız ve hatta çile dolu bu dünyaya atılışımızın nedenlerinden biride biliriz ki Elma’dır. Elma, Enis Batur’un son romanının adı, simgesel anlamda Elma ismini vererek romanın konusuyla ilgili bağlantıdan da uzak kalmamayı düşünmüş Enis Batur. Öncelikle Elma’nın bir roman olup olmadığı tartışmasına girmemeliyiz, çünkü yazarına da buna benzer kaygılar yüklendiği anlaşılıyor. Enis Batur tam bir edebiyat lordu (Lord İngilizce’de hangi anlama gelir)

Acı Bilgi’den sonra, Elma’yı yazarak yazının hemen tüm boyutlarını prelüdlerle selamlıyor. Bizdeki eleştirinin çerçevesi şu: Noktalı virgülün nerede kullanılacağını bilmeyenler bile yazıyor. Yanıt: Noktalı virgülün nerede kullanılacağını bilenlerde yazmıyor! Bu ülkenin sonsuz bir edebiyat denizine gereksinimi var. Sanayi, turizm, tarım ve de sanatın diğer kollarının da bir denize gereksinimi olduğu gibi. Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler. Nicel birikim olmadan nitel birikimden söz edemeyiz ve aydın despotluğu dediğimiz yakınmalarda, kuyruklu yıldızımızın bir iki yi geçmemesinden ileri gelir. Ne zamanki Bitlis’te de kitap basılır, kanımca, Asiye o zaman kurtulur!..

Enis Batur’un romanı, Paris sefiri Halil Şerif Paşa’nın gerek sifilis ve gerek diğer sayrılıkları nedeniyle yaşamdan uzak kalması ve bunun verdiği sezgisi güç melankoliyle ressam Coubert’e bir resim ısmarlaması sonucu, süregiden olay ve olguların dile getiriliş biçimiyle yaratılan, dokunaklı ve bu durumun oluşturduğu bir düşkıran ve gizli umarsızlığın sergilendiği garip bir ruh halinin, temelinde üzünçlerle dolu serüveni diyebiliriz .Bunun yanında öznel yorumlar, derin bilgiler, özlü analizlerle süslenmiş sayfalarda dilediğiniz gibi gezinerek her zamanki söylediğimizi, yani salt size ilişkin romandan edinebileceğiniz, özgün ve eşsiz izlenimlerinizi, kendi imgeleminizde çoğaltarak dünyada kimsenin sahip olmadığı biricik ve bambaşka bir Elma’ya sahip olabilirsiniz. Enis Batur’u anlatmaya ne gerek; o gene okurlar için, yazın adına, yeryüzü adına; başka yeryüzleri, başka dünyalar, yaşanmamış, düşünülmemiş bambaşka ve erişilmedik algı kapıları yaratmakla içiçedir. Yazarları severiz, bu öyle bir şeydir ki, olası nefretimiz bile sevgi dediğimiz o ipekten kozanın içine girdikten sonra oluşur, bir hayal dünyasına kavuşmak onu yaşamak için, kimselerin farkına bile varmadığı, gelmiş geçmiş en büyük bulgu olan işaretlerin diliyle, kargacık burgacık sembollerle, okyanuslarda yüzüp, gökadalarda gezinirken, sevdiklerimizin yüzünü anlamların derinliğinden çekip anlağımızın içinde gezdirirken, birdenbire satırların yazarıyla ayrı düşeriz, keşke şöyle yazsaydı, ya da şöyle yapsaydı gibi... Bilmez miyiz ki, bir yazar, bir okuru, bir insanı nasıl bu denli etkileyebilir, nasıl düşüncelerimizi kışkırtıp ‘atlandırarak’ şiirin, öykünün, romanın bir bireyi haline getirir bizi. İşte olası nefrette o zaman başlar, çünkü yazarın dünyasına girmiş, o klanın aktöresi haline gelmişizdir. Orada, sevmek, sevilmek, ihanet etmek, ihanete uğramak, kısacası hayat vardır, aşk vardır. Orada, sevilmek sevmek, ağlamak gülmek; orada olmaklığın mutluluğundan, sevabı ve günahıyla bir kitap ülkesinin yalvacı olmaklığımızdan kaynaklanır. Ne mutlu ruhunu bir yapıtla değişebilene...

Romanın sonunda, romanın teması ‘Dünyanın Başladığı Yer’ adlı tabloyu Halil Şerif Paşa, Paris’e ressam Coubert’e geri götürüyor. Yapıldığından beri açıkça sergilenip asılamayan

tablo (bir vulvanın tuvali kapsaması) gerçekte de ressama geri döndüğü için komplekse kapılmadım desem yalan olur. Kederli Paşa, resmin yasak, sanatında şüphe uyandırdığı bir toplumun içinden gelerek, ne yazık ki tabloyu asıl sahibine geri vermek zorunda kalıyor, iç görü bu olsa gerek. Yaşadıkları, düşündüklerine ilişkin açılımlar kitapta sayfalarca var ama ‘mahremde olsa’ bir tabloya sonuna dek sahip olamayışı son derece dramatik, hatta içler acısı sayılabilir. Ne diyelim, onu anlamaya çalışalım: ‘Garip bir selintinin, devintisi içinde sürüklenen, kimi tansıklı açıngılar, düşlemleri olanı doyurmaz. Ürkül uzamda, bir kasınç içinde gelen ve düşünsel olanın izleği üzerinde durakoyan insanoğlu, aynaşık ve bakışımlı ortamla, sayrımsı ve belgit olanı, karasıl ve durağan olanın kayağanlığıyla özdeşler. İnsan cılızdır, bunun gibi üzücül durumlarda, bir ürküşüm ve gerim içinde, kendi adını ünleyen ve gehennavi bir bekleyim sanısıyla, tek tip düzlem içinde bulunmayı sevecek olan organizma, zamanın dışında, iyicil, umulası hiç bir sonuç elde edemez. Tan esiminin kızıl çakıntısında, şiddet çizgilerinin büküntüsü kayşar ve büyük bir istençle gök dürülür ve bulutlar çözümsüzlük içinde bürgülenir. Kırçıllaşmış pöstekide, soluğun ve tozun cirit attığı anaç yüzyıllar, gelecekteki anılarımıza dönüşecek terminlerle kolkola, yumuşak iniş yaparlar, derişik ve kayağan bir irintide, gezegenin leylak büklümlerini bir burgu gibi delen yürek, kendi kanının kapsantısı içinde köpürüp, sürüklenerek gelir ve bizcileyin çığlık atan ayırtkan sığır sürülerinin kasçıl boynuzları üzerinde tiksinçle durur. İnsan doğmuştur...’

...

Kimilerimiz alışkanlıkla, her kutsal metnin bir esirgemeyle başlamasını, her edebi metninde bir şiirle bitmesini isterler!.. Ama sorun bir şiirin dile gelmesi değil, yazılanın Elma’ya, dahası ‘Dünyanın Başladığı Yer’in ruhuna oldukça uygun olmasıdır: ‘Bir ağaca çıkmak için soyundum. / Çıplak bacaklarım kaygan, nemli kabuğa sarıldı. / Çarıklarım dallarda yürüdü. /

İyice yüksekte, / ama yinede yaprakların serin gölgesinde; / ayrık bir çatala ata biner gibi bindim, / ayaklarımı sarkıttım. /

Yağmur yağmıştı. / Düşen damlalar tenimde akıyordu. / Ellerimde yosun lekeleri vardı, / ayak parmaklarım ezik çiçeklerin kırmızısına bulanmıştı. /

Rüzgar içinden geçerken, / güzel ağacın yaşadığını duyuyordum. / O zaman bacaklarımı daha da sıkıyor, / aralık dudaklarımı bir dalın tüylü ensesine yapıştırıyordum. (P. Louys) Elma bir yanılsamanın romanı belki, geçmişte yaşanan bir düşün belki de bugün kırılmasıdır. Halil Şerif Paşa başına gelenleri o günde yazmak istemiş olabilir ve dayanamayıp belki de Enis Batur olarak yeniden dünyaya gelmiştir, belki de Enis Batur 1860’lı yılların Halil Şerif Paşası’dır. Gerçek nerede, düş nerede ah bir bilebilseydik...

Ama demek ki bir ‘Elma’ bir ‘Dünya’ demek. O dünyadan içeri girmekte biz okurlara düşüyor, tıpkı Adem ile Havva gibi...

ULUS FATİH

Elma* / Enis Batur /*Sel Yayıncılık / 157 Sahife

Bir Tarih Göçü

FANARİ'DEN FENER'E

"Metafizik bir sorguyla, tozun içinde kafalar yuvarlanıyordu. Betimde; Osmanlı hidivleri, Kıpti patrikler ve sufi kadınlar vardı. Geometrinin bitimsiz estetinde, tinin tinselliğinde, Miken parası gibi buruşuk, sarı ve solgundular. Sıfırın altındaki bir zamanda; 9 diye bağırmak istiyorlar, ama gırtlaklarından ancak 'Tokuz!' sesi çıkarabiliyorlardı. Yinede senkronizeydiler. Bulutsuz bir Flaman göğünde, baktığı şeyden kaçmaya çalışan melek, onlara yardımda bulunmak istiyor, Demir Atlar Ülkesi'ne vardıklarındaysa bir yalvaç önlerini keserek; 'Burada hiç bir şey yokken aşk vardı ve her şey yok olduğunda gene aşk olacaktır' diyordu. Ürkütücü ıssızlıkta, evcil hayvanlara dönüşen insanlar, kelebeklerle, kör yarasaların sevişmelerine tanık oluyorlardı. 'Bakır arılar, çinko yılanlar ve iblisin iğrenç kuşları' sütleğene övgü diye bağırıyor, atlı tatarların sırtına binmişler, Zinderud ırmağının kartalı gibi suya inmişler; erklerin tek karşıtı, gündüzün terörüdür diye çığırıyorlardı!.. Akreplerin kokular süründüğü, zigguratları gölgelerin bürüdüğü bir zamandı. Epiktetos dehşetle önerince, aklına gelen herkese parola soran azatlı köle; Roma avlularındaki -boynu vurulacak!- ölüm cezasından kurtulacaktı... Demir pabuçlu hayaletler dolaşıyordu. Elen ruhlu stoacı bir galeri dibinde bana yaklaştı ve Einstein eşittir, Marx çarpı Camus üzeri Camus diye bağırdı! Puhu kuşundan bir mesih gözlerimi gagalıyordu. Kenter biçemle; ey kaplanlar, biz ak bulutlara kandık, ak toynaklara inandık dediğimde; suları bol Tarnak ırmağını geçen Bukefalos, canhıraş bir sesle Kandehar'a vardık diye haykırdı ve keçi şarkılarıyla birlikte, körpe kapılardan geçip, ün, şan ve fener alaylarının içinde -sessizliğin sesinde- yüzyıllar ve yüzyıllar süren uykumuzdan uyandık!.."

....

Tarih atlasları çocukluğumuzun düşlerini süslerdi. Kapağında Oğuz Kağan, Timurlenk, Alarik'in börklü başı, yıldız kayması gibi uzayan bıyıkları ve körüklü çizmeleriyle, aslan yeleli atların üzerinden kükrerler veya ayaklarının altına uzanmış haritalara dev gibi adımlarla basarak, ellerinde gürzleri, demir uçlu mızrakları ve kalkanlarıyla, alevden bir soluk olup kıtalardan kıtalara sanki kanatlıymışcasına uçarlardı... İç sayfalarında ise kör adam başları, derelerde çaylarda hala karşımıza çıkan kil tabletler ve Grek burunları, inanılmaz uzun yüzleriyle, güzellik kavramının yalnızca bir soyutlama olabileceğini anladığımız İnanna'lar Kleopatra'lar, Nefertiti'ler vardı. O zamanlar Ogüst ya da İskender'in son derece etkileyici mermer büstlerini, gladyatörlerin bilinmeyen bir dünyadan gelmiş gibi, görünmez tunç bedenleriyle kolezyumda döğüşlerini ve Asya steplerinden, Avrupa içlerine ilerleyen Hunların (altın ordularının) birer birer tükenişini, çocuk imgelemimde yıllarca gezdirerek bende gönül eylemiştim. Hiç kimse insanların ne yiyip ne içtiğinden, tekerlerin neden ve nasıl devindiğinden, fermanlara mürekkebin nereden geldiğinden söz etmiyordu. Sanki Allah yapısı ordular, taştan, demirden 'mermiler' olup, kağıttan kıtaları çayır gibi eziyor, yem yemez, su içmez atlar dünyayı bir baştan bir başa kat ediyordu. Sorulmaz sorulara, dile gelmez yanıtlar vermeden yıllarımı geçirmeye katlanıyor, Alpaslanların, Cengiz Hanların, Yavuz Sultanların çadırları yakıp yıkan, krallara diz çöktüren, zalimleri süründüren coşkusunda başım sarhoş bende ufuklara yürüyordum ki, bir şey oldu: Çocukluk aniden geride kaldı... Zaman yönünden asıl çarpıcı olansa, bağımsız bir düşünceye varmak ve başka şeyler, başka kavramları algılayıp, karşıtların çelişkisine ulaşmaktı. Uzun sözün kısası: Her ülkenin bir kahramanı olduğunu anladığımda içimdeki bütün kahramanlar ölmüştü...

Tarih bu anlamda, bir 'ekin genosidi' ve bir altüst oluştan bileşik olduğu için, her çocuk dünyaya gelirken, yazık ki bir kültür korozyonu teslim alır, sonra bunun Şekspiryen bir oyun olduğunu anlayıp kurtulmak isterse de, artık çok geçtir, acımasız çark işler ve; ya oyunun kurallarına teslim olur, ya da oyunun kuralları onu yok eder. İster kabul edelim, ister etmeyelim, yaşam bunu bizden ister...

Bu konuda Davut gibi doğruyu söylemek, veya eğrileri doğru görmek ya da olanı biteni sevda ile kabullenmekte kâr etmez, binlerce yılın genetik tortusuyla, yüzyılların tarihsel birikimi, 'karşı koymak bile bir çeşit işbirliği sayılabilir' mantığına 'esatir' okutacak biçimde işler ve dünya yuvarlağı -tek başına- bir Don Kişot ceninine dönüşene dek! yukarıdaki tüm kahramanları, tüm ulusları ve tüm uygarlıkları bir değirmen gibi öğütmeye devam eder. Geriye insanın kendini yok etme alışkanlığına, savaşa, savaşlara ve beyhudeliğe ağıt yakan şiirleri okumak kalır. İşte masum insanların nereden nereye sürüklenebileceğini gösteren (Malvinas Savaşı'yla ilgili) bir şiir:

Garip bir zamanda yaşamak yazgılarıydı onların. / Ayrı ayrı ülkelere bölünmüştü gezegen, / her birine bağımlılık duyulan, her biri tatlı acıların, / kuşkusuz şanlı bir geçmişin, / eski-yeni geleneklerin / hakların, haksızlıkların, / kendi efsanelerinin, tunçtan atalarının, yıldönümlerinin, / halk avcılarının ve simgelerin zenginlikleriyle yaşayan. / Savaş için elverişliydi bu gelişigüzel bölünme. / Kımıltısız nehrin kıyısındaki kentte doğmuştu Lopez, / Ward ise, sokaklarında Rahip Brown'un dolaştığı / kentin varoşlarında öğrenmişti İspanyolca'yı / Don Kişot'u okumak için. / Öbürü Conrad'ı sevdiğini söylerdi, / adını Viamonte Caddesinde bir sınıfta duyduğu. / Dost olabilirlerdi, oysa yalnız bir kez karşılaştılar / o çok iyi bilinen adalarda. / Her biri Kabil'di, her biri Habil. / Birlikte gömdüler ikisini de. / Şimdi kar ve kurtlar tanıyor onları. /Anlayamayacağımız bir zamanda geçti / Burada anlattığım öykü... (J. L. B. Çeviri; Cevat Çapan)

İşte bu öyle bir yakarıdır ki, Orhan Türker'in, Sel Yayıncılıktan çıkan Fanari'den Fener'e adlı kitabı bütün bunları düşünmemize yol açmış olup, kitapda tüm bu hayıflanmaların köhne izleri, adsız sansız yitip gitmiş heimatlosların kavruk yüzleri ve onlardan arta kalan eşyalar, kanepeler, koltuklar, kiliseler, ayazmalar ve artık duvarları yankı bile vermeyen okullar kol gezmektedir. Totalde, hilal ve salibin körebe oyunu diye adlandırabileceğimiz bu hay huyun derin acısı kitabın içine tarih öncesinden kalmış bir dürtüyü sarmalamış kehribar kokusu gibi sinmiş olup, yalnız okuyanların değil 'duyan' larında gözyaşlarını içine akıtabileceği bir mendil, bir gözyaşı şişesi, dahası sizin anlayacağınız Konstantinos Kavafis'in ruhu gibi; 'intihar karası' öylece elimde durmaktadır!.. Fener'de seslere benzeyen sesler, dokununca küsecek, gölge düşünce büzüşecek çiçekler yok artık. Dikkatli gözlerin üzülmekten kendilerini alamayacakları şu satırlara bakın: '...I. Dünya Savaşı'nın getirdiği ekonomik çöküntü ve yaşanan siyasi gelişmeler yüzünden bu tasarı hiç bir zaman gerçekleştirilememiştir. 1980'li yıllarda bölgenin kıyı kesimindeki büyük yıkımlardan sonra, sahil yolu geniş ve düzgün biçimde açılmıştır. Fener'e günümüzde bu yolun devamı olan Haliç çevreyolu köprüsünün bağlantı yolları ile de gidilebilir. Eskiden beri var olan üçüncü bir yol ise pek kullanılmamıştır. Fatih, Draman-Fethiye yöresinden de Fener'e inilebilir. Ancak Fener'in Rum halkı büyük ve kalabalık Müslüman mahallelerinden geçmeyi göze alamadıkları ve belki bir işleride olmadığı için her zaman sahil yönünden Fener'in tepe mahallelerine çıkmayı tercih etmişlerdir.'

Panayia Muhliotissa Kilisesi içinse şunlar yazılı: 'Meryem Ana'ya ithaf edilmiş olan bu kilise, halk arasında Muhlio veya Kanlı Kilise olarakta anılır. Fener'in tepesinde, Haliç'in görkemli manzarasına hakim bir konumdadır.. Fener'in günümüze kadar ayakta kalan en eski kilisesi olan Muhliotissa'nın en büyük özelliği Bizans'tan günümüze değin Rum-Ortodoks tapımının kısa aralar dışında hiç kesilmemiş olmasıdır. Başka bir deyişle sultan ordusunun İstanbul'u fethinden sonra yok olmayan ya da camiye çevrilmeyen ve her zaman Rumların elinde kalan tek kilisedir. Aynı zamanda 7. yüzyıldan beri varolan ve 1204 yılında Haçlıların İstanbul'u işgallerinden sonra tahrip olan Ayia Efstalia ve Theotokos Panayiotissa manastırlarının yerine olasılıkla 1285 yılında: Bizans Prensesi Maria Paleologina tarafından yaptırılmıştır..Söylenceye göre Bizans İmparatoru Mihail Paleogolos'un gayri meşru kızı olan Maria, sosyal ve siyasal nedenlerle İstanbul'dan uzaklaştırılmış ve Moğol Han'ı Hülagü ile evlendirilmek üzere Moğollara gelin gönderilmiştir. Moğol Hanı'nın ölümü üzerine yıllar süren maceralarla İstanbul'a geri dönen Prenses Maria, Fener'in tepesinde eski manastır kalıntılarının bulunduğu bu araziyi satın alarak Meryem Ana'ya ithaf edilen bir manastır kurmuş, kendiside ölümüne kadar buraya kapanmıştır. Bizans halkı zamanla buraya Moğollar'ın gelini Maria'nın kilisesi ya da Moğollar'ın Meryem'i Kilisesi isimlerini yakıştırarak 'Maria Ton Mongolon' veya 'Panayia Ton Mongolon' biçiminde anmaya başlamıştır.'

Kitap bu ve buna benzer bilgiler, ikonastasis, despot tahtı, amvonlar, yerler, surlar ve evlerle sürüp gidiyor. Gönlüm gülümsemek istiyor. Fanari'den Fener'e, oradan Jüpiter'e demek istiyor! ama tarih boyunca akan kanlar ve gözyaşları buna engel oluyor, kimbilir belki de şu şiir anlatılmak istenenlerin tümünü dile getiriyordur:

"Ey yolcu -kör değilsen eğer- burada her gece Samarra Cezvak sarayında, sayısız şamdanlar, avadanlıklar, mürekkep hokkaları ve minyatürler uyur da, kimseler görmez. Yine her gece burada, inceden inceye, gönülden gönüle bir gurbet türküsü okunur da, kimseler duymaz... Dost, düşmeye gör!.."

Caminin mihrabı öyle güzel ki / Mihrap; Bizanslı tekfurun, Abdurrahman El- Nasr'a gönderilmiş, mozaik ve altınlarla kaplı. / Mavi, yeşil sütunlar, eşsiz desenler ve ağaç oymalar var. / Şu minber yeryüzünde bulunmaz, bu minberin üstüne, yedi yıl çalışmış marangozlar. / Şu gümüş kupalar, şu şamdanlar / Misk, amber ve irem kokuları için, özel yapılmış kaplar, zencefil, zeytinyağlar... / Burada, Ramazan'ın yirmiyedincisi, Kadir Gecesi, pırıl pırıl avizeler yanar. / Ve sonsuz rayihalar... / Ve "Osman'ın kanı bulunan" mushafın dört yaprağı. /

Ve eyy Kurtuba semalarının ulu camii... / Sıcak bir yaz günü girmişler Kurtuba'ya / Kilise olmuş o cami, Meryem tasvirleri, İsa heykelleri asılıymış havaya / Zangoçlar öd ağaçlarını yakıyor: Koro, pazar ayini için akort yapıyormuş. / O mabetden eser yok!.. / Ne bir şamdan, ne avize, ne bir kandil / Öd ağacı, küf kokusu var, heykeller ve çarmıhtaki İsa'dan akan kıpkızıl kanlar... / Kurtuba bir daha zaptedilir mi? / Sevilla'ya bir daha ne zaman gidilir ki?.. /

Gerçek şu ki, camiyi yıkmak, kiliseye dönüştürmek kadar firâklı değil!.. / Ama İbn Rüşd, İbn Meymun heykelleri var / Bir de Medine fü'z Zehrâ sarayı. /

Ve Endülüs ve Emeviler... / Ve canını zor kurtaran, bir prens yaptırır burada, Şam saraylarını / Ve 'oradan' getirttiği hurmaları diktirip, geçip karşısına der ki; / "Rusafe'de gezinirken bir hurma fidanı ilişti gözüme / Hurmalar diyarından gelip, Endülüs toprağında düşmüş gurbete / Dedim ki: Sen de bana benziyorsun gariplikte / Sen de yaşamak için çırpınırsın bu yabancı toprakta / İçimi kemiren endişeleri duyabilseydin / Sen de benim gibi ah edip gözyaşları dökerdin. /

"Bahtım ve Abbas oğullarının kini, / Vatandan ayrı bıraktı beni. / Gözyaşlarım, Fırat kenarındaki hurmaları sular! / Ama, ne o ağaçlar sakladı acı hatıramı / Ne de sessizce akıp giden o Fırat nehri..."

Malaga, Sevilla ve Gırnata'da da duyduk aynı acıyı / Don Kişot, 'Ey yolcu Gırnata'ya gidilmez, o sizi kendisine çeker' demiş, bu güneşler kenti için. / Eyy sırtını Sierra Nevada'ya yaslamış, -yeşil dumanlı Gırnata- bağları, bahçeleri, ah bâr-ü Gırnata... /

Ve yavaş yavaş gelinirdi Elhamra'ya / -Ancak- görülüp yaşanacak olan El-Hamrâ'ya / Ve birbirini yiyip bitiremeyen, Yemen, Şam ve Arap kabileleri / Ve Malazgirt'den ondört yıl sonra Hristiyanların Tuleytule'yi zaptedişi / Ve kadîmi şehir 'İstambul'un alınışıyla / Endülüs'ün yok oluşu / 'hâkir-i mürûr-u zamandı' /

Ve Ebu Abdullah es- Sağir ki Gırnata Emiri'dir / Ağlayarak verir şehrin anahtarlarını Ferdinand'la, İzabella'ya / Ağlar... / Bugün dahi "Arabın ağladığı yer" denir oraya / Ve yeşil Gırnata ve El-Hamrâ ve tüm güzellikler geride kalır. / Ağlayan emire der ki anası / "Oğul, vatanı için çarpışmayana, kadınlar gibi ağlamak yaraşır... " /

Şimdilerde, Lübnanlı Yâkubi, merakla geziyor burayı / Ve kokluyor kimi müselman, küskün sarayı!..

...

Bir kıran yeli gibi esen tüm senatörler, tüm despotlar, tüm tiranlar, halkların sırtından geçinmeye bayılırmış. Çok çok önceleri, belki zamanında ötesinde, bir doğu ülkesinde, okumakta ibadetten sayılırmış!..&

ULUS FATİH

Fanari'den Fener'e* / Orhan Türker / *Sel Yayıncılık / 102 Sahife

*************************************************************************************************************************************************

ULUS FATİH

ARAYIŞ

Nötrinonun sabahı

proton aydınlığı yayıyor cumaya

göz kırpıyor fener.

Ulyssesçe çınlıyor ortalık

Su içen tanrıların tazıları

kucaklıyor kuarkları.

Sararan gözlerin sarısı demiryol

geçiyor dekovil sessizliği bükerek

Elektronik orağı baştanrının

biçiyor otları

Tepegöz ağlıyor tepede

nicedir.

Bir Nart süvarisi geliyor

Perseid'ten ötede!

Tozanlara karışıyor bulutsu

pembe firkateyn çiçeklerine.

Göğe dönüyor yüzünü o an

otların arasından

gelip

usulca yayılıyor ovanın karnına

Medea...

Sevginin tüyleri nasıl da sıcak tutuyor onu

ve nasıl da yalıyor kanatlarını Yunus'un!..

III

Selenterelerde görülür bu!

akciğer alveolleri golgi cisimciği...

Sonra sırtını dönüp adaya doğru

Luis Dega diye bağırıyordu.

Hayalet gülüyordu ki sessiz gecede

'İnanırmısın Ariadne dedi

Minotaur kendini savunmadı bile!..'

**********************************************************************************

ULUS FATİH

HABERCİ

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci kraldan ayrılmak üzere!

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci koridorlarda...

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci sur dışında!

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci kırlarda.

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci kente girmek üzere!

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci geldi diyorlar!

Kralın haberini bekliyoruz

Haberci geldi diyorlar!..

Kralın Haberini Bekliyoruz...

LEDA

Değirmenleri geçip ırmak kıyısına vardığımızda, esen rüzgârla papatyalar yatışıyordu, birden kuşlar havalandı, sonra yukarıya doğru tırmanmaya başladık. Çalılıkların arasından keçi yolunu izleyerek öğle üzeri düzlüğe varabildik. İşte Taygetos tepesindeyiz! Leda sabah ki (ölü) kumrular yüzünden hala ağlıyor mudur... Çayırda ne kadar oyalandık bilmiyorum, güneş battığında hâlâ uyuklar gibiydik, sonra çamlara yaslanıp karanlığın çökmesini bekledik. Uzaklarda ay yükseldi ve gölgeler insansı, tuhaf hayaletlere dönüşünce, Leda yumurta biçemli yuvasından çıkarak, karanlığın içlerine doğru süzüldü ve gönül yarası gibi yitip gitti. Ateş böcekleri eşliğinde fısıldaşıyor ve gecenin çığlıkları garip iniltilere dönüşerek, sazlıklardan ovaya doğru yayılıyordu. Az sonra suların içinden bir nympha yükseldi ve pırıltılı geceyi aydınlatınca, tanrılar birbirine ‘Bakın, bakın ırmak perisi!’ diye bağrıştılar. İao! Oai! İao! Oai!

...

Düşünde ince kumun üzerinde dertli ayak izleri ve kayanın içinde can çekişen balık türleri görüyordu, bıyıkları mavi, kırlangıç kaşlı cadılar oynaşıyorlar ve aralarındaki satirin omzunda bir küçük yıldız parlıyordu. Yıldızın içinden başka yıldızcıklar fırlıyor, havalarda dolaşarak, saçlara, gözlere, dudaklara çarpıp sülüs harelerle yitip gidiyorlardı.

Cadı, bir Attika sevicisiydi ve kabul edelim ki şiir tanrıdır ve bizleri yaratır diyordu. Kızıl tuğ, püskül ve elektral saçıntıyla, amfibik hayvancıklar, biçem ve düşünce, ses ve sessizlik bir aradaydı. Kurnaz demagoglar silsilesi, dinsel görünün duyarlı dokungaçları, inancılığın (fideizm) yönlendirmesini hor görme, kurgul us, pedantry (bilgiçlik), resim ve müzik, modern bir inanç olan bilim, estetik çilecilik, yaşam parmaklarımızın arasındaki kuma, saatlerde usumuzdan uçup giden dumana dönüşürler deyisi, jonglörler, madrigal ve epik şiir parçaları vardı. Karanlıkta derin bir müzik kulaktan kulağa yayılıyordu.

Arkadaşlarımızdan Hypparkos, güzellik ve estetikle, şiir düşüncesini evrenden aldığınızda geriye başıboşluk ve kuru bir öylecilik kalır dedi ve gelenek dediğimiz evrensel kalıntının epifanyası (ortaya çıkışı), mitik geometri, uzak çağların gizil güneşi kutup yıldızı, kozmik eğretileme, modernlik ki eleştirinin yaygınlaşmasıdır, ozansı kibir, atomik soykırım, öykü; tarih, şiirse; tarihte bir kahramandır çıkışı ve suyu kurbağalar içer diyen frengistan yakısı, İran denizi, tayfın diğer ucu, her duyumun gerçekleşeceği bir zaman, her zamanın gerçekleşeceği bir duyum vardır saçmalığı, yeşil gözlü ağaçlar, Meryem’in yüklüyken dayandığı hurma dalı, sınıflı toplumların kaderi ölmemek için öldürmektir lafolojisi, Perikles Yannopulos’un atını Salamis denizine sürüp canına kıyışı... gibi laflar geveliyordu.

Peki dedim, radiyal-lahu anhüma mıydı kötülük yapmak isteyip de vazgeçene tam bir sevap yazılması ve iyi bir şey düşünmekte gerçekten iyilik midir... Basra valisi, Minerva’nın baykuşu, şiir kendinden vazgeçmekle başlar deyişi... Babür bahçesi, Meymüne ki annemiz, bir gün tefsir, bir gün siyer ve megazi, bir gün güzyazın, bir başka gün Arapların meşhur savaşları Eyyamül-arap okuyuşumuzda mı bizlere bu kadar uzak olmalıydı diye sürdürdüm ...

Ve Ladino diliyle mezmur söyler, Ferrara Tevratı’nı elan hatmeder, Marranolar ülkesine geçer, Hindustani diline meraklanır Allahabat’a giderdik ki her dil dilimiz, her belagat rehberimizdi...

...

Tan alacasında bir başka ırmak perisinin çayırlardan doğru sudan yükseldiğini görüverdik. Aman tanrım bu ne güzellik, Venüs işte bu!.. saçları, filizlenen ışıltıda siyahiden sarıya, elâdan mora dönüşürken, kirpiklerden süzülen damlalar gözlerinin akında ince çizgilerle akan pırıltılara dönüşüyor ve sanki gözler inanılmaz hızlarda kırpışarak büyülü, rengistani harelere yol açıyordu, saçları beline kadar uzanıyor, zümrüt yosunların, kuru yaprakların ve altın sarısı kumların sarıştığı aylalarla sonsuzca bir güzellik yaşatıyordu ki işte düşler kadar güzeldi ve işte o kadar güzeldi ki Helios diye bağırınca ışık yukarıda durdu ve onu geri çağırdı ve o geri döndü ve işte sevgisi öylesine güçlüydü...

Sağrıları ay gibiydi, karanlıkta ayın suya vurmuş sureti gibiydi, göğüsleri ayın ışığa boğduğu tepelerdi, beli incecikti ve kışkırtılmış duvağın uzak deniz kalyonlarını içinde taşıyordu, gözleri karanlıkta masmavi yanıyor, havaya minicik yalazlar, kıvılcımlar fışkırtarak ortalığı aydınlatıyordu.

...

Demir çağlarındaki arabalar geçiyor, atlar metalik kişneyişlerle dörtnala, uçurumlardan atlayarak gözden ırak oluyorlardı. Mekke Şerifi, Babil Amirali, Cezayir Dayısı hepsi oradaydı ve yukarıda Eltanin yeni güneşimiz gibi parlıyordu... Su perisi yanımıza yaklaşıyor, yaklaştıkça görkül dev adımlarla yürüyen bir tanrıçaya dönüşerek onun gölgesine sığınan meczuplara dönüyor ve saçları arasında, vulvasının orasında burasında, koltuk altlarında yaşayan bambaşka acunlar ve canlılar dünyasının olduğunu şaşarak görüyorduk, hatta omzunun üzerinde nedensizce kaçışan yüzlerce öğlena ve kamçılı minik yaratık uçurumdan düşer gibi, birer birer aşağıya düştü de biz çayırların içinde, kökçüklerin arasında bir şeycikler göremedik.

**********************************************************************************************************************************************************************************************

GARİP BİR ÖYKÜ

Bütün devinimlerin ve rollerin kendisine ait olduğu –kadın erkek- eşya herşey-) bir adam! Kendisini oyunun budurumun başladığı noktada bulur ve başlangıca dönerek (silahla= intihar eder.

Gazeteye göz attı, ABD’nin Ohio eyaletinde bir şirket, iki çalışanının vücuduna kimlik tanımlamaları için kullanılmak üzere

Slikondan yapılmış birer çip yerleştirdi. Böylelikle ilk kez elektronik kimlik tespiti teknolojisi çerçevesinde insan vücuduna çip yerleştirilmesi yaşama geçmiş oldu. City Watcher.com isimli özel bir video kamera görüntüleme şirketi, uygulamanın hükümet birimleri... İnsan hakları örgütleri... vücudumuz baştan sona çip (virüsü) kaynayacak belki de ilerde

Tunus Beyi, Cezayir Dayısı gibi laflar ediyor sanırım tarihten konuşuyorlardı.

Zenta savaşı sayılabilen çoğunluk değil, sayılamayan azınlığın okuduğu şiir

Resim ve roman gibi tüketici ürünleri, modern bir boş inanç olan bilim

**********************************************************************************************************************************************************************************************

ANDROİTLER

Evimizin ilerisinde yükselen engebeli arazide sayısız apartman var. Biz oraya karşı mahalle diyoruz. Onları bizden ayıran yalnızca ortadan geçen yol. Bazı geceler solgun ışıklar altında oraya bakarken bulurum kendimi ıyorumarım. En uzakta tepede diğer apartmanlardan ayrılan gökdelen gibi sivrilmiş, sarı tuhaf bir apartman var. Pencerelerinde solgun gölgeler dolaşıyor ve tek tük ışıkların yandığı daireler var Oranın, giderek tuhaf görünümde olduğunu anlayıp kendimize hak verdiğimizde sanırım iş işten geçmemiştir diye hayıflanmıştık. Geçen gün bu haklılığımız belgelendi. Epeyce geç yatmış ve uyku tutmadığı için gene kalmış pencereden o apartmanı izliyordum bir hareketlilik gözledim, neler oluyor diye büyük babadan kalma dürbünle gözetlemeye başladım gecede bir ıssızlık, durgun bir hava vardı ve tuhaf androite benzer insanlar bina içinde koşuşturup duruyordu ama bir an gözlerime inanamadım ve dürbündeki bir görüntü daha doğrusu bir adam –androitin görüntüsü- acayip biçimde büyüyerek –ödüm koptu-

Bana ne bakıyorsun dedi! O günden sonra boşluğun gölgeleri... meğer gözleri kartal gözü bir dürbün uzağa odaklanabiliyormuş ve uzaktan benim kendisini izlediğimi görüp bana odaklanarak bana bağırmış aman allahım

DİKKAT insan dün ne yaptığını anımsayamaz ...kahramanımız bir gün ne yaptığını kılı kılına anımsamak için ertesi güne hazırlanır ve sabah sokağa çıkar her hareketini anımsamak için düşünür belleğine kaydeder ve öyle hareket eder aşırı bir dikkatle her yaptığını anımsayacak biçimde usuna kazımaktadır bilincine kazıyordu aşırı dikkat ve her hareketini anımsayabilmek için yaşadığı ikilem nedeniyle karşıdan karşıya geçerken onun içe dönük ve % 100 kendisine yönelik bu davranışı tam bir dikkatsizliğe yol açmaktadır aslında aşırı dikkat tam bir dikkatsizliktir asılanda kısacası ve kaza sonucu dikkatsizlikten ölür ya da aşırı dikkatten!.. aşırı dikkat ve anımsama gücüyle yaptığı hareket öldürücü bir dikkatsizliğe yol açmıştır dikkatimizi sonsuzca çoğaltır çoğalan dikkatimiz başkalarının dikkatine yer vermez ve denge kurmadığı zaman korkunç bir dikkatsizlik oluşmuş demektir. Tek başına dikkat hiçbir şeydir ve denge unsuru yoksa anlam taşımaz dikkat başkasının dikkatine yer verip saygı göstermekle yarara sağlar

SEVDAÇEKEN tüm aşklar masaya yatıyor suçlanıyor.

ÇÖKELEZ (Kar kuyusu, ceset, av filmi havası. vb)

**********************************************************************************************************************************************************************************************

BAYEZİT (TUTSAK) Yıldırım Beyazıt in kaderi

Zenta savaşı, Harzemşahlar ve Curcan a Gürcan a sığınır Kerayitlere hücum eder .. ve ölürken şunları söyler benden sonra gelenler altın taşıyacaklar, en iyi eti yiyecekler, en güzel atlara binecekler ve en güzel kadınları kollarına alacaklar ve bütün bunları kime borçlu olduklarını unutacaklar, Temuçin Keskin Kılıç

ANDROİTLER karşı pencere

BELLEK amenofis yazı bellek kaybı öyküsü

TANPINAR Adem ile havva öyküsü pierre menard harmanlıyarak

AT (MUKADDES’İN ATI) ********** yazıldı

NİTOKRİS ********** yazıldı

KISSA ********** yazıldı

EJDER ********** yazıldı

ANASTASIA ********** yazıldı

KÖYLÜ-İÇİNDEKİLER

1- Demir Kitap

(Haikular vardır)

2- Sjolsky

(H2S,Bir güz öyküsü, Van kulu ve Adam öyküleri vardır)

3- Gülsüm (Silinmeyen bir yıldız şiirleri-21 adet, Haberci ve Gülenay şiiri vardır)

4- M1 (HİÇ adlı deneme vardır)

5- Kalemakelame

Aynı adlı öykü vardır, silgi adamın öyküsü var.

6- Belge 2’de Cem’in 9 adet şiiri vardır.

7- M’ de Bentley vardır. DÜŞ vardır. MÜLÖ vardır. Asteroid vardır

8- Köylü, sahife 2, Cem’in kitap adlı şiiri var.

9- Köylü Bir kış masalı adlı öykü var Bulgu sınırları var.

I0- Dereye dek inmişlerdi ama- Bir bahar ayini adlı öykü var.

11- M2 de Kohutek ve Kardiya şiiri vardır.

12- Deneme’de Meşhur var Okeanos var

13- M 2’de Köpek adlı öykü vardır

14- Kaydet de YOL adlı öykü var. Yazgı var

15- Kalemakalea I’ de Kripto adlı öykü var

16- Hasan’da Acente var

17- M4 de Kuş adlı öykü vardır.

ÖMER CEM DEMİRCİ

1989 İstanbul doğumluyum, Yeşilköy, Halil Vedat Fıratlı İlkokulu 5. Sınıf

öğrencisiyim. Tatilde gezmek, resim yapmak, kitap okumak ve şiir yazmak

sevdiklerim arasındadır. Bilim Teknik ve bize sanat sevgisi aşılayan Milliyet

Sanat Dergisi ailece izlediğimiz dergiler arasındadır. Bende bu sevgiyi

şiirlerimi göndererek sizlerle paylaşmak istedim.

Sevgi ve saygıyla...

ADRES

Yenidoğan mahallesi

45/3 Sokak

Çebi Apt. No:8

Daire:11

34760 Zeytinburnu/İSTANBUL

Tel: (0212) 582 29 03

ŞİİRLER - ÖMER CEM - ARALIK-1999

BAHAR

Bahar gelince çiçekler açar

İnsanlar güzelleşir

Bahar çok güzeldir

Ağaçlar yeniden köklenir

Bahar çok güzeldir

Çiçekleri seversek

Oksijen yeniden gelir

Çiçekleri seversek

Dünya yeniden gelir

Çiçekleri sevelim.

Dünyaya yakın edelim.

DOĞAYI SEVELİM

Doğa, toprak, insan, ağaç ve çiçektir.

Doğadaki nesneler bizim akciğerimizdir

Doğayı koruyalım. Doğayı kurtaralım.

Eski temiz doğamızı arayıp, bulalım

Doğa biz için çalışır, ona yardım edelim.

Yeniden bir dünya kuralım.

Haydi ülkem el ele

Hepimiz birlikte çalışalım temiz bir dünya için

Çocukların, yani bizim geleceğimiz için ölesiye.

KİTAP

Kitap en iyi arkadaştır

Kitabı olmayan çocuk mutsuzdur.

Kitap bize arkadaştır, çok bilgi verir

Kitabı seven çocuk, ağaç ve yeşili de sever

Kitap dünyada en iyi arkadaştır

Kitabı sevmeyen çocuk mutsuzdur

Kitabı sevin okuyun çocuklar

Haydi hep birlikte kitabı kutsamaya...

YAZ

Yaz gelince çiçekler açar hayvanlar yeni bir yaşama başlar

Develer filler uyanır, cıvıl cıvıl bir yaz gecesinde

Yaz gelince sıcaklar başlar, çok güzel bir aydır yaz

Artık kış bitti en güzel ay yaz geldi

Yaz geldi ,yaz geldi

Yaz geldi çiçekler açtı ağaçlar köklendi yaz geldi yaz geldi

Yaz geldi neşemiz yerine geldi

Yaz geldi, yaz geldi, yaz geldi...

ÖĞRETMEN

Okuma yazmayı öğreten

Eğitim öğretim ustası

Benim canım Öğretmenim

İlk alfabe harfini birinci sınıfta A diye öğreten

Bize harfleri, sıra sıra öğreten

Benim canım öğretmenim

Benim bilgi dağarcığım

Benim canım öğretmenim

Artık bizde büyüdük bize bunları öğreten

Benim canım öğretmenim

Bizi bu günlere taşıyan öğretmenime

Ne kadar teşekkür etsem az gelir

UMUT KUŞU

Umut kuşu çok güzeldi beni her sabah uyandırırdı

Umut kuşu umut kuşu

O güzel sesinle öt sabah yine beni uyandır

Umut kuşu umut kuşu

Benim canım umut kuşum

Sen bütün kuşlardan başkasın

Umut kuşu umut kuşu

Güle güle umut kuşu kendi yuvana git umut kuşu

Sabah yine o güzel sesinle

Sabah yine beni uyandır umut kuşum

KUTUP AYILARI

Kutup ayıları hep buzda yaşarlar

Hepsi çok güzeldir

Hepsi çok özeldir

Kutup ayılarına zarar vermeyin

Onlar buzu çok severler

Onları buzdan ayırmayın

Onların nesli tükenmesin

Onları rahat bırakın

Onları buzdan ayırmayalım

Onları dünyalarından ayırmayalım

SONBAHAR

Yaz bitti artık sonbahar geldi

Yapraklar döküldü ve sonbahar geldi

Artık baharın sonu geldi

Sonbahar geldi çiçekler soldu

Ağaçların yaprakları döküldü.

Sonbahar geldi bahar bitti

Çiçekler öldü hayvanlar yuvasına girdi

Sonbahar geldi sonbahar geldi

Yaz bitti sonbahar geldi

BİR KAPLUMBAĞANIN ÖYKÜSÜ

Bir kaplumbağa vardı.

Hiç kimse onu sevmezdi

Bir gün onu da seven bir çocuk çıktı

O çocukla günden güne iyi arkadaş oluyorlardı

Güzel oyunlar oynuyorlardı

Kaplumbağanın da bir arkadaşı vardı artık

Kaplumbağa artık mutluydu

Çünkü onu da seven bir arkadaşı vardı.

Ve kaplumbağa mutlu sona ulaştı

ZÜRAFALAR

Zürafaların boyu uzundur

Çok güzeldir zürafalar

Seç beğendiğini

Hepsinin boyu uzundur

Hepsinin büyük gözleri

Kocaman ağzı vardır

Zürafaları sevelim

Onları öldürmeyelim

Zürafaları sevelim

Onları kendi dünyasından ayırt-etmeyelim

ÖMER CEM DEMİRCİ MART/2000

Yılbaşı geliyor

Ağaçlar süsleniyor

Kuşlar seviniyor

Küçük bir ovada

Kuşlar ötüyor

Yılan sessizce tıss diyor

Issız bir adada

Kurtların sesi

Hepsi birbirinden farklı

Küçük bir yaylada

Gecenin zihninde

Suya atlayan balık sesi

Göğe bakan köpek

Düşünüyor bir anda

Yıldızlar neden vardır

Küçük ovaya

Uzanıp bakıyor köpek

Çiçeklerin güzelliğine

Deniz dibinde bir kaplumbağa

Kayaların arasında (Yosunların içinde)

Sessizce yürüyor

ÖMER CEM DEMİRCİ MART/2000

Çiçeklere yatıyor bir kedi

Papatyayla oynuyor

Ve buluta bakıyor

Suya atlayan balık

Su yılanıyla oynuyor

Herkes izliyor

Gökten yıldız geçiyor

Ay doğuyor

Güneş batıyor

Hava kırmızı oluyor

Tren sesi duyuluyor

Adaya bakıyorum

Birden bir şey oluyor

Anlıyorum ki hava kararıyor

Ovaya bakan kız

Şaşırıyor

Ova neden yeşil

Minik bir kuş

Sevinçle ötüyor

İlk uçuşunda

Denize bakıyorum

Hortum çıkıyor

Su fışkırıyor

Hayvanlar aleminde

Yaylaya bakan aslan

Kuş avlıyor

Ovaya bakan kuş

Bir tilki görüyor

Hayvanlar aleminde

(UÇSUZ)İnsiz bir ovada

Kavga yapan

Horoz sesi duyuluyor

Ufuk kızarırken

Balina sıçrıyor

Herkes şaşırıyor

Minik bir kuş

Sevinçle ötüyor

İlk uçuşunda

Ormandaki tavşan

Havuç mu diye

Toprağı kokluyor

(Güneş batarken

Öteye doğru

Yöneliyor kuşlar)

BU çıkmalı

Fındık toplayan köylü

Dereye doğru

Düşüyor bir anda

Yusufçuk konuyor çiçeğe

Kınkanatla oynarken

Uçuyorlar dingin ovaya

Uzatıyor ayaklarını

Dereye doğru

Tilki, aslan, gergedan

Erik ağacının altında

Uyuyan güzel kız

Uyanıyor bir anda

Ormanda yürüyen güzel kız

Elma toplarken

Tilki kurnazlık düşünüyor

Hayırsız kayanın dibinde

Kırılmamış üç yumurta

Bulunuyor bir anda

Mağaranın içinde

Gün batarken

Ateş çıkıyor birden bire

İki kokarca

Elma ağacının tacında

Şarkı söylüyorlar

Ağustos böcekleri

Saz çalarken

Kınkanat tırmanıyor

Taşlı yoldan giden kadın

Ayı sesi duyuyor (sesler)

Mağaranın içinden

Köy yolunda

Sessiz ırmakta

Şırıl şırıl su (dere) sesi

Dağın yamaçları (toprağı)

Irmağın sessizliği

İnsanın sesi

Köyün ağası

Tesbih çekiyor

Sabaha kadar

Resim yapıyor

Sevimli çocuk

Irmağın (komşusu)yanında

Derenin yanında

Kitap okuyor

Üç çocuk

Işık bahçelerinde

Işık yanıyor

Her yerde

Çiçek kokuları

Açıyor (açtıkça)

Çiçek veriyor

Ah bu yaz günleri

Güzel serin bir dağ

Saklanmış gecenin zihnine

Burada yol geçidinde

Yüreği delen ses

Tilki sesi

Güneşe giden ses

Geri dönüyor

Geceleyin...

Bir ses vardı

Yaşlı ayaklarıyla

Saklanıyor derinlere

Güzel kızlar

Toplanıyor

Şiir okumaya

Sırtlan tilki çakal

Hayvanlarla

Uzun bir geziye çıkıyorlar...

Seken ateş böcekleri

Işık saçıyor ortaya

Tatlı tatlı şarkılar

Sessizleşti böcekler

Biri sus dedi sanki

Hepsi soldu birden

(Işıklar kapanmış gibi)

Sivri sinekler soktu beni

Öyle sivrilerdi ki

Yunan çeteleri sanki

Örgütlü çeteler sanki

Dedi şövalye okşayarak

Bırak şu domuzları

Ne var şu domuzlarda

Mersin dallarından bir çardak

Okaliptüsler gibi

Acayip bir çiçek var orada

Sanki bal arıları gibi

Kaynaşan çiçekler

Sardı sivri sivri bizi

Birde al zambak

Yaz gelince sinekler

Uzanıyor çimene

Güneşe bakan yüzüyle

Kışın ortasında

Sokağa yatmış

Bakışan köpekler

Ilık ilkbaharda

Ürün toplayan

Çiftçiler

Ilımsı denizin üst tarafında

Buz kaplamış

Issız dağlar

Midyenin ağzında

Çırpınıp duran (Denizde yüzen midyenin ağzında can çekişen balık)

İpeksi balık

Denizin dibinde

Sürüklenip duruyor

Ağla kaplı gemi

Kasabada oturup

Sıcak güneşte

Bilye oynayan çocuklar

Taşlı yolda

Saman taşıyan

Yüzü çilli çocuk

Elma yiyen yaşlı adam

Çukurun ortasına

Derin derin bakıyor

Erik satanlar

Bulutlara bakıyor

Üzünçlü halleriyle

Uzanmış çiftçiler

Dağlara bakıyor

Umutsuz gözlerle

Denize yalnız bakan adam

Denizin yalnızlığına bakıyor

Umutsuz düşüncelerle

SOĞUK / YAĞMUR

Yağmur yağınca herkes üşür

Kar yağınca daha da üşür

Kar ve yağmur yağarsa

Manto giymeyi unutmayın

UÇMAK

Uçmak çok güzeldir

Kuşlar uçar biz uçamayız

Uçmak çok güzeldir

Ancak ölünce

Biz de uçabiliriz

Ta ki ölünce

ORMAN

Filler ve bütün hayvanlar

Ormanda yaşar

Ve başka hayat sürdürürler

İnsanlarda başka hayat sürdürürler

İnsanlar ve hayvanlar güzeldir

Kargalar azıcık kötülük yapar

GEMİ

Bir gün gemiler denize balık avlamaya çıkmışlar

Bir köpek balığı çıkmış denizin ortasında

Ve gemiyi batırmış ve içindeki herkes ölmüş

AĞAÇ

En güzel şeydir ağaç

Ağaçsız İstanbul olur mu

Madalyonunu kesmeyin

İstanbul’un canını almayın

Bize can veren ağaçtır

Kesmeyin ne olur

Ağaçları keserseniz

Bizi de kesmiş olursunuz

İstanbul’un canını almayın

KİTAP

Sayfaları okununca sevinir

Yırtılınca üzülür

YER YATAĞI

Gecenin gizine (dizine) sokulmuş göl -ışık lekeleri

Gecede fısıldayan yaşlı ağaçlar -ağır aksak

Gece çok karanlık -karanlıkta insan gölgeleri /var

Yer yatağında

Akıllı hayvandır at

Yüreğini tanır

Tepedeki at

Yüreğiyle savaşır

Tepedeki at

İyi kalpli ve soyludur

YABANCI ADAM

Yabancı adam bana baksana

Bu kuşlar ne kadar güzel / değil mi

Bu yemyeşil ağaçlar / çimenler çok güzel

Havaya baksana yabancı adam

Kuşlar uçuyor ne güzel değil mi

Güneş gidiyor çiçekler açıyor

Her şey ne güzel yabancı adam / değil mi

Yağmur yağsa da o var

Kar yağsa da o var

O her yerde var

O bizim ay kuşumuz

O güneşi aldatmaz

O insanı ağlatmaz

O gecenin güneşi

O bizim ay kuşumuz

ORMAN

Konuk eder bulutları

Kucağında çiçekler

Bulutları çağırır

Bir toplantı /Yaklaşır/ bir toplantı

Çağırır boğuk sesiyle

Toplantı başlar artık

Çok güzeldir ormanlar

Canımız kitap gibi

Kuşlar öter dallarda

Çiçek açar diplerde / köklerde

Ne güzeldir yapraklar

Bize hayat verenler

MASAL MASALI

Bir gün biri bir yolda yürüyordu, hava çok karanlıktı, birden garip bir ses çıktı, ve önüme

bir kaplan çıktı. Kaplan çok büyüktü, ben onun altında karıncadan küçük duruyordum

Beni görmüyordu ve ben ona kızgınlıktan bir osurdum, onu yirmi dakika uyuttum ve

ondan sonra önüme birde boğa yılanı çıktı. Boğa yılanına da bir osurdum. Ama oda bana

bir koydu, bende Mars’a uçtum, Mars’tan geri geldim, ona bir osurdum, onu yirmi dakika

uyuttum ve önüme ondan sonra bir deve çıktı, o bana bir koydu, Jüpiter’e uçtum yere

çakıldım, Jüpiter’deki karıncalar beni kurtardı, ve bende onlara bir iyilik yapmaya karar

verdim, bir gün onlara bir ayı vurdu, bende o ayıya bir osurdum, ayıyı otuz dakika uyuttum

ve ondan sonra yine dünyaya döndüm, birde önümde ne göreyim, kocaman bir alev

karınca, karınca çok büyüktü ve bana bir koydu, ben bu sefer Venüs’e uçtum ve Venüs’ten

geri döndüğümde, ona bir osurdum, onu da yirmi dakika uyuttum ve artık önümde hiç

bir şey yoktu ve artık mutlu bir hayat sürdüm.

YAZ

Gökte sarı bir güneş doğdu

Yaz geldi

Göklerde kuş biçimden biçime giriyor

Yaz geldi

İnsanlar çimenlerin üstünde

Yaz geldi

Elmalar kıpkırmızı yere düşüyor

Yaz geldi

Çiçekler açıyor, güneş doğuyor

Yaz geldi

Göklerdeki bulutlar yerde gibi yürüyor

Yaz geldi

Çiçekler kökleniyor, kırmızı bir güneş doğdu, kuşlar seslendi

Yaz geldi

İleriden kırmızı bir güneş doğdu

Yaz geldi

BİLMECE

İkinci üçüncüyü geçerse ne olur

(İkinci)

KÖRLÜK

Arabanın gözü yoktur

Taşın gözü yoktur

Ama bana hiç çarpmazlar

BİR KİMSE

Biri var herkesten erken kalkar

Biri var herkesten önce uyur

Bunun adı güneştir

CİKCİK

Cik cik

Birden uçunca

Uçarken dikkatli ol

Demiş ki çocukta demiş

Sen ne yapıyorsun burda demiş

Uçak kalkmış ayağa

Şiirden sonra başka uçak gelmiş

Ağaçlar ortaya çıkmış

Yazıların hiçbiri ortada değilmiş

Gene uzanmış ortada değilmiş

Cik cik demiş ki

Gene uzanmış ortada değilmiş

Uçak kalmış

Hoşçakal demişler

Cik cik

Şimdi donuna yaptı

Koştu geldi

Sonra uzandı

Sen ne yaptın burda

Dedi kızdı cik cik

Çünkü ölmüştü

Mezarına vardılar

Elinde kaçmış

Bora kalbini öttürmüş

Bora da ölmüş

Hiç kimse kalmamış dünyada

Kimse kalmayınca

Ölüler canlanmış

Kavga etmiş

Başka bir dünya